Een verrijking voor iedereen

Een verrijking voor iedereen!
Voordat onze zoon Seb geboren was, hadden we al besloten dat wij allebei onze huidige full time baan zouden houden. We speelden al een tijd met het idee een au pair in huis te nemen omdat ons dat wat meer flexibiliteit zou geven bij de opvang van onze zoon. Maar ook omdat we ooit bij een nichtje, die als au pair in New York verbleef, gezien hadden dat zij naast het zorgen voor het kind een te gekke tijd had bij een heel leuk gastgezin. Wij mochten zelfs bij dat gezin komen logeren toen wij haar kwamen bezoeken.

Via Travel Active gingen we op zoek naar een leuke en lieve au pair. Al vrij snel werden we in contact gebracht met Ingrid (24 jaar) uit Zambia en na een paar leuke gesprekken
per telefoon hebben we de procedure om haar naar Nederland te halen in gang gezet. Na vijf maanden wachten op de wel erg langzame MVV verstrekking door de IND, haalden we haar op Schiphol op. De eerste week hebben we haar heel Breda per bus, fiets en te voet laten zien en hebben we ook een aantal uitstapjes gemaakt. Ook gelijk een NS-kortingskaart gehaald want dat maakt de financiële drempel om te reizen binnen Nederland een stuk lager. Het wennen bij ons in huis ging vrij snel, ook al was het in het begin soms best eenzaam voor haar, omdat nieuwe vriendinnen niet zo snel gevonden zijn. De Travel Active uitstapjes met de andere au-pairs zorgden ervoor dat er al snel vriendschappen ontstonden en ook de Nederlandse les hielp hierbij.
Gebeurtenissen die ons het meest bijgebleven zijn, zijn kleine dingen die het verschil in cultuur benadrukken. De verhalen over Zambia en Botswana, haar familie maar ook het feit dat Ingrid het hier in de winter vreselijk koud vond en soms met handschoenen aan in bed lag en dat ze in het begin het hele huis veegde omdat ze niet wist hoe de stofzuiger werkte. Wat ook heel grappig was dat Seb toen hij 1 jaar was elke keer met zijn nagel over Ingrid’s huid krabde om te zien of haar bruine kleur eraf zou komen.Verder was ze een dankbare gast aan tafel want werkelijk al het eten wat wij op tafel zetten vond ze heerlijk en vooral de variëteit aan snoep, koek en chips in Nederland was heel verleidelijk. Toen ze naar huis ging was ze verslaafd aan Duo Penotti, bietenstamppot en couscous en moest ik een heel receptenboek met onze gerechten meegeven zodat ze dit zelf voor haar ouders zou kunnen koken. Het hele jaar was een goede ervaring voor zowel ons als Ingrid en een perfecte oplossing voor Seb, want hij kon lekker rustig in zijn eigen huis spelen en verzorgd worden. Het afscheid was op zich niet heel moeilijk voor ons omdat je van tevoren heel goed weet dat de au pair slechts voor een jaar bij je zal zijn. Bovendien; tegenwoordig met email en digitale foto’s is het heel makkelijk om goed contact te houden. Met Ingrid mailen we nog ca. elke 2 weken incl. foto’s van haar familie in Nederland.

Na Ingrid kwam Leanne (18 jaar) uit Zuid-Afrika. Bij de tweede au pair was het voor ons wat makkelijker
om een beeld te hebben van wat we konden verwachten en hoe we haar zich zo snel mogelijk thuis konden laten voelen. Bij aankomst had Leanne heel veel heimwee, maar na 2 dagen zette ze de knop om en nam zich voor het hier geweldig naar haar zin te hebben.
En als de au pair het naar haar zin heeft, dan is dat voor ons ook goed. Seb was erg snel aan Leanne gewend, maar dat komt ongetwijfeld omdat hij nog erg jong is. Ook Leanne zorgt weer heel erg goed voor hem en het is leuk om haar in huis te hebben en nu weer verhalen over Zuid-Afrika te horen en het Afrikaanse taaltje te kunnen verstaan. Ook Leanne gaat weer graag naar de au-pair uitjes van Travel Active, volgt Nederlandse les en heeft al een heleboel andere Zuid-Afrikaanse vriendinnen.

Doordat Leanne weer een stuk jonger is als de vorige au pair, lijkt het nu of we er een grote dochter bij gekregen hebben.
Al met al hebben wij geen moment spijt gehad van onze keuze een au pair in huis te nemen. Als je elkaar probeert een beetje vrij te laten, van tevoren niet te hoge eisen en verwachtingen hebt over hoe de au pair zal zijn en zich zal gedragen, regelmatig even bijkletsen en als familie iets onderneemt ,dan is het ons inziens een verrijking voor het gezin en de au pair.

Familie Veltman- Kraan

0 reacties | reageer

Familie van Woensel haalt de wereld in huis

Wij de wereld rondreizen? Niet nodig… de wereld komt gewoon bij ons langs!
Voor ons was de beslissing om aan een au pair te beginnen niet echt moeilijk. Onze oudste zoon ging naar school en wij vonden dat hij de vrijheid moest hebben om thuis met vriendjes te kunnen spelen. Dat paste niet bij ons onregelmatige werk en dus moest er een oppas komen die na schooltijd in huis aanwezig was. Omdat wij frequent allebei in het buitenland moesten zijn voor meerdere dagen viel een oppas moeder al gauw af.Bij de keuze van de eerste au pair hebben we doelbewust gekozen voor een meisje met een goede opleiding en wat meer levenservaring. Dat leek ons wel nuttig omdat wij niet goed wisten wat wij moesten verwachten en wat er van ons verwacht werd. Dan is het wel handig als je iemand hebt waarvan je mag verwachten dat je er goed mee kunt praten, ondanks het altijd aanwezige taalprobleem.
Svetlana kwam uit Wit Rusland en was al afgestudeerd aan de universiteit van Minsk toen ze bij ons in huis kwam. Het klikte vanaf het eerste moment en iedereen in het gezin voelde zich verwend. Svetlana zelf had namelijk één probleem met het au pair zijn, ze vond dat ze niet genoeg te doen had. Als de kinderen op school zaten dan is het niet erg spannend in huis en als je dan niets doet dan slaat de verveling toe. En dus maakte ze het huis schoon en werd alles tip top verzorgd inclusief de maaltijden.Svetlana’s antwoord op de vraag wat in Nederland het mooiste was: “Altijd warm water uit de kraan, wat een luxe! En de mensen zijn altijd vriendelijk, ongekend”. Nadat zij haar fiets vaardigheid wat opgehaald had, werd de hele omgeving verkend en in kaart gebracht. Daar hebben wij nog veel van kunnen leren, na een half jaar kende Svetlana de mooie plekjes in onze omgeving beter dan wij.
Svetlana ging ook mee op vakanties, wintersport in Oostenrijk, voor het eerst op de ski’s. Op de derde dag van die vakantie mocht ze mee aan een parapente, ’s ochtends vliegend over de bergen, ’s middags skiën. ’s Avonds wist iemand nog een rodelbaan die verlicht was. Boven op de berg, met in de hand een sleetje, staande voor een diep gat keek ze om: “Must I die today?” Het is allemaal toch goed afgelopen en ze heeft ervan genoten. Svetlana deed wat wij voor onmogelijk hielden: ze regelde dat zij hier in Nederland verder mocht studeren en tweeëneenhalf jaar later studeerde ze cum laude af in Marketing Management.

Bij onze tweede au pair kozen we doelbewust voor iets heel anders, een meisje van negentien uit Botswana. Bonolo kende geen verveling, ze was er altijd op uit.
Door de week naar het lokale vluchtelingen centrum, in het weekend naar Amsterdam. Op de verloren momenten zat zij hip hoppend op de bank voor MTV, na een jaar was een diepe kuil in de bank ontstaan.
Dat botste natuurlijk met de verwachtingen die wij van een au pair hadden en leverde dan ook de nodige discussies op. Wij hebben ervan geleerd hoe er in de Afrikaanse cultuur met de kinderzorg wordt omgesprongen, Bonolo heeft hier geleerd hoe je echt met kinderen kunt spelen.Bonolo’s antwoord op de vraag wat in Nederland het mooiste was: “Jullie hebben overal straten, lantaarnpalen en tuinen, vreemd hoor”.
Ze werd helemaal panisch als wij met de kinderen langs een vijver liepen, “beware of crock’s and hippo’s!!!”. Dat die beesten bij ons niet in de vijvers leven kon er niet in, leren zwemmen wilde Bonolo ook niet, te gevaarlijk. Terug in Botswana ging Bonolo als echte expert werken voor het lokale au pair bureau.
De derde au pair kwam uit Peru, Maria Del Carmen, dat was terug in de tijd op onverwachte gebieden. Ze was zo klein dat we een nieuwe fiets moesten kopen en haar streng katholieke opvoeding zou in de vijftiger jaren niet misstaan hebben.
Na heel wat discussies wist ze onze samenleving op waarde in te schatten. Het Nederlandse weer wilde echter niet zo wennen. Onze zomer was gelijk aan haar winter, maar onze winter… brrr! Toch wilde Maria wel mee op wintersport en kon ze genieten van sneeuw. Verkouden worden was haar grootste angst, vooral toen wij haar vertelden dat doktoren hier geen antibiotica voor een verkoudheid voorschrijven.

En de vierde, de huidige Au Pair, Anna komt uit Moldavië en is weer helemaal anders. Voor het eerst weg bij moeders pappot moet zij nog duidelijk wennen aan vrijheid.
Met horten en stoten komt het besef dat vrijheid niet zonder verplichtingen is en dat je het met elkaar moet regelen. Inmiddels zijn wij specialist geworden in het hanteren van twintig jarige meiden en genieten we volop van alle nieuwe verrassingen. Hier zie je haar op de foto … voor het eerst mosselen eten!
En wat betreft de culturele uitwisseling? ?Van onze kant uit bezien volstaat de opmerking dat wij niet meer zonodig de wereld rond hoeven te reizen, de wereld komt gewoon bij ons langs!
De kinderen spreken inmiddels behoorlijk wat Engels en weten precies wat zij van een au pair mogen verwachten. Wij letten vooral in het begin er goed op dat de au pair de juiste plek in onze roedel krijgt en dat de kinderen de nieuwkomer niet te veel uitproberen.

Familie van Woensel

1 reactie | reageer

« Vorige pagina